Terwijl ik zit te wachten tot ze mijn nieuwe keuken brengen, kruip ik maar weer eens achter de computer. De afgelopen weken, nadat ik ben thuisgekomen van vakantie, waren zo hectisch, dat er van het schrijven van verhaaltjes niets gekomen is. Onze vakantie was heerlijk. Nog vóór hier in Nederland de zon verscheen, konden wij er van genieten in dat heerlijke Caribische gebied. Met een mooi, groot schip langs eilanden als Aruba, Curacao, Barbados en Sint Maarten (o.a. want het waren er nog meer), is bepaald geen straf.

Dat was gezellig vanmorgen, samen met mijn dochter en twee kleinkinderen even de stad in. Ik moest een electrische tandenborstel kopen van mijn mondhygiënist en toevallig moest Els er ook één. Of misschien ook niet toevallig, we gaan naar dezelfde tandartsenpraktijk. Maar goed, wij op pad met zijn allen. Gewoon een beetje hier en daar naar binnen, beetje kijken, zonder echt doel. Heel relaxed. De tandenborstel hadden we zo gevonden, maar ze hadden er verder geen keus, en ja daar zijn we vrouwen voor, wij willen kiezen. Dat was maar goed want dezelfde tandenborstel vonden we bij een andere winkel maar liefst 5 euro goedkoper. Die werd het dus.

Ik heb dus net weer een bezoekje aan de mondhygiënist achter de rug. Een grotere beul moet er nog uitgevonden worden. Hoewel, toen ik nog erg jong was, een jaar of 6,7 had je in mijn woonplaats Werkendam twee tandartsen. Tandsarts Mijnlieff (die helemaal niet lief was, zeker niet voor kinderen) en tandarts Haak (ik lieg het niet). Haak scheen echt een hele slechte tandarts te zijn. Maar dat heb ik van horen zeggen, want wij waren bij Mijnlieff.

Zo mijn kerstboom staat. Had wat voeten in aarde hoor, maar het is gelukt. De schilder gooide steeds roet in het eten wanneer ik er aan wilde beginnen. Dan moest er nog een raam geschilderd, dan nog een ander geschuurd en afgelakt. Nou ja, de éne kant van de kamer is klaar, nu de andere kant nog. Ondanks dat alles afgeplakt werd, is het stof overal doorheen gekropen. De kast waarin de computer en de printer staan is zelfs van binnen stoffig. En dat moet ik dan straks vlak voor kerst nog allemaal stofvrij zien te krijgen.

Ik droom wel eens van een ideale wereld. Een wereld waarin iedereen zichzelf zou mogen zijn. Waarin men niemand afrekent op kleur, afkomst, geaardheid of geloofsovertuiging. Waarin iedereen in zijn/haar waarde gelaten zou worden, zonder problemen.

Zomaar een zin in de krant vanmorgen. Koning Willem-Alexander heeft in de herdenkingsdienst voor zijn broer gezegd: De wond begint de eerste tekenen van genezing te vertonen. Al kan ik in de verste verte nog niet overzien hoe het litteken uiteindelijk met mij zal vergroeien.

Mijn kleinzoon Daan logeert graag bij ons. Het is er deze herfstvakantie nog niet van gekomen en dus zochten we een gelegenheid dat het -op de valreep- nog kon, en dat was gisteravond. Normaal is opa er natuurlijk ook, maar nu waren we samen. Want Esmee is graag bij oma en opa, maar slaapt toch nog liever thuis. En Daan vindt het heerlijk om alle aandacht voor zich alleen te hebben. Was hij in het verleden nog om te kopen door zijn zus om mee te gaan naar huis door op zijn gevoel te werken met : ik ga je missen, daar is hij nu niet gevoelig meer voor. Zijn…

Het werd weer eens tijd mijn tante op te zoeken. Zij is 84 (denk ik, maar ik zal er niet ver naast zitten). Ze is de zus van mijn moeder, degene die qua leeftijd net boven haar zit. Zelf heeft ze nooit kinderen gekregen. omdat al voor haar huwelijk haar baarmoeder is verwijderd. Toch was ze altijd een vrolijk mens. Haalde alle kinderen van de hele familie naar haar toe. Alles mocht, niks was haar te gek. Tafel ondersteboven, tentje bouwen door er lakens bovenop te leggen, mee knutselen, poppenkleertjes maken.